De Brief voor de Koning (8+): Een ode aan de verbeelding
Het is een genot om kinderen volledig op te zien gaan in een verhaal. Zeker in een klassieker als De Brief voor de Koning, dat gisterenavond op het toneel tot leven kwam in een fantasievolle en energieke jeugdmusical. De voorstelling is een bewerking van het iconische boek van Tonke Dragt, meer dan 60 jaar oud, in 35 talen vertaald en verfilmd, maar in deze toneelversie staat niet groots spektakel centraal, wel de kracht van verbeelding.
Met een cast van vier weet het team een hele wereld op te roepen. Silyan El Kattabi speelt Tiuri met overtuiging: dapper, zoekend, maar soms wat onzeker. Roman Brasser is de trouwe Piak, met precies de juiste jeugdige energie. Lisse Knaapen en Patrick Martens wisselen razendsnel van rol, soms hilarisch, dan weer bloedserieus; van kluizenaar tot koning, van dochter tot rover. Met minimale kostuumaanpassingen, en veel spelplezier, worden de scènes tot leven gewekt.
Wat de voorstelling bijzonder maakt, is het decor: speeltuin-achtig klimtoestellen die zich steeds opnieuw uitvouwen tot bruggen, kastelen, grotten en een boot. De boodschap is duidelijk: alles wat je nodig hebt, is je fantasie. Een kleed maakt je een ridder, een hoofddeksel een koning. Je kunt dit hele verhaal zó zelf naspelen op het schoolplein. En dat is magisch voor kinderen én voor wie ooit zelf kind was.
De structuur van het verhaal, met flashbacks en terugblikken, vraagt wel wat aandacht. Als je het boek goed kent, heb je een voorsprong. De kinderen om mij heen leken zich daar overigens geen zorgen over te maken. Ze gingen mee in de vaart van het spel, genoten zichtbaar. Voor volwassenen die het verhaal minder paraat hebben, kan het even zoeken zijn.
De muziek is volwassen en mooi vormgegeven. De gevechtsscènes zijn goed gestileerd en krijgen genoeg ruimte om indruk te maken. Het acteerwerk is consistent en geloofwaardig. Eén kanttekening: het lichtontwerp werkte niet altijd even goed. Licht dat van de zijkant komt, in combinatie met bewegende acteurs en speelse decorstukken, zorgde er soms voor dat gezichten in de schaduw verdwenen en dat haalde me af en toe uit het moment.
Maar uiteindelijk is dit een jeugdvoorstelling zoals je ze graag ziet. Met hart, vakmanschap en oog voor de fantasie van het kind. Een liefdevolle ode aan Tonke Dragt én aan het spelen zelf.
Blind Walls Film Fest 2026 (Breda) is het enige filmfestival ter wereld dat zich volledig richt op street art en graffiti. Films en panels laten zien hoe kunst in de openbare ruimte draait om zichtbaarheid, ruimte en macht. In deze blog lees je mijn persoonlijke aanraders.
In becoming god onderzoekt Melyn Chow haar verboden spirituele erfgoed via live muziek, ritueel en beweging. De voorstelling is intuïtief en lichamelijk, met een DIY-spirituele energie die schuurt en intrigeert. Niet alles landt even helder, maar het werk is urgent, queer en belangrijk binnen de Nederlandse podiumkunsten.
Foxtrot is terug in het theater en bewijst na bijna vijftig jaar nog verrassend actueel te zijn. Tegen een kleurrijke revuesetting ontvouwt zich een verhaal over homoseksualiteit, abortus en de dreiging van oorlog. Licht, geestig en gelaagd, een musicalklassieker die niet alleen vermaakt, maar ook blijft schrijnen.
In Tick, tick... Boom! schittert Milan van Waardenburg als Jon, een jonge componist op de rand van dertig. Deze intieme musical in De Landing is scherp, muzikaal en verrassend geestig, met sterke rollen van Liss Walravens en Paul Morris. Een rake voorstelling over dromen, twijfel en het verstrijken van tijd – klein, maar indrukwekkend.
Het Nationale Ballet brengt een grootse, klassieke uitvoering van Romeo en Julia in de Stopera. Met indrukwekkend danswerk, Prokofjevs meeslepende muziek en een ontroerende hoofdrol voor Julia, is dit een must-see voor elke cultuurliefhebber. Geen conceptuele franje, maar schoonheid, tragiek en vakmanschap in pure vorm.
Simone Kleinsma keert terug in ‘Vooruit’, een nostalgische maar actuele voorstelling over haar jeugd in Amsterdam. Samen met Paul Groot bezorgt ze het publiek een avond vol muziek, humor en ontroering. Van feminisme tot burenruzies: persoonlijke herinneringen worden tijdloos. Een liefdevolle ode aan toen én nu.
Ontdek David Hockney – The Song of the Earth in het CAP/Museum of Fine Arts in Bergen. Een visuele reis waarin Hockney’s monumentale schilderijen en iPad-werken in dialoog gaan met Van Gogh, Munch en symbolisten. Kunst, natuur en muziek versmelten tot een ode aan traagheid, kleur en de eeuwige cyclus van het leven.
De Pupil, de nieuwe film van Karin Junger, toont op indringende wijze hoe een jonge voetballer geleidelijk wordt misbruikt door zijn coach. Subtiel, beklemmend en belangrijk: deze film laat zien hoe dichtbij dit soort verhalen kunnen zijn. Een urgente blik op macht, schuld en stilte binnen vertrouwde kringen.
‘Voor de Meisjes’ opende het Nederlands Film Festival 2025 met een ijzingwekkend drama over vriendschap, ouderschap en morele grenzen. Subliem acteerwerk, beklemmende stilte en vlijmscherpe dialogen maken dit tot een film die onder je huid kruipt. Mike van Diem levert opnieuw een meesterstuk af.
Komend weekend is het Ambacht in Beeld Festival in de NDSM Loods. Workshops voor jong & oud: van Surinaamse feestdoeken en wafels weven tot plantendruk en papierknipkunst. Ook: een bios vol docu’s, ambachtslieden met een missie en een flinke dosis inspiratie. Kom kijken, maken, luisteren en ontdekken!
Ontdek Vlaamse meesters in 3 dagen: van Kortrijk en Mechelen tot het KMSKA en MoMu in Antwerpen. Laat je verrassen door barokke kerken, indrukwekkende kunstwerken en hedendaagse mode. Een culturele citytrip vol geschiedenis, vakmanschap en verwondering. Perfect voor een lang weekend weg.
In Monument toont Het Nationale Ballet hoe dans kan spreken over identiteit, queerness en menselijkheid. Van het rauw emotionele Monument voor een gestorven jongen tot het verstilde IN FLUX: een avond die schuurt, fluistert en raakt – met beelden die blijven. Zelden zag ik dans zo urgent én intiem tegelijk.
In Gronieken krijgen Griekse goden Groningse tongval, en dat levert een spectaculair, geestig én gelaagd theaterspektakel op. Maar raakt de muziek nog zoals voorheen? En hoe past cabaret in een mythische vertelling? Lees mijn volledige recensie over zandvlaktes, goden, Kerberus en mijn moeder – die het natuurlijk weer geweldig vond.
Dear Evan Hansen raakt in de Nederlandse versie diep met sterke vertolkingen en een intiem verhaal over eenzaamheid, leugens en gezien worden. Ward van Klinken schittert als Evan. De muziek ontroert, de emoties zijn voelbaar. Alleen het massieve decor valt uit de toon. Een indrukwekkende, confronterende musicalervaring.
Ik weet dat jullie het inmiddels wel gewend zijn: elk jaar krijg je weer een lading Oerol van mij. Of je nu wilt of niet, ik wil je gewoon alles laten zien van dit wat dit festival te bieden heeft.
Twee voorstellingen op SPRING Festival dwingen me stil te staan bij iets wat we liever ontwijken: uitputting. In RUNNER volg je live een rennend lichaam via stem. In fatigue weigert het lichaam te dansen zoals het hoort. Beide radicaal traag, intiem en confronterend. Theater dat niet entertaint, maar aanwezig maakt.
Van intieme installaties tot rituele dans en post-apocalyptisch protest: deze vijf voorstellingen op SPRING Festival 2025 raken aan uitputting, ontheemding, seksueel trauma en klimaatonrecht. Kunst als verzet én troost. Van Dear Laila tot Wasted Land: dit zijn mijn must-sees als De Cultuurvlogger.
Basel verraste als culturele parel en toekomstige Songfestivalstad. In drie dagen ontdekte ik topmusea zoals het Kunstmuseum Basel, Fondation Beyeler en Museum Tinguely, genoot ik van queer tours, street art en culinaire hotspots als KLARA en Zisch Bar. Een stad waar kunst leeft en diversiteit bruist.
Wanen van Christian van Eijkelenburg is een persoonlijke, fantasierijke cabaretvoorstelling vol typetjes, muziek en absurde scènes. Alleen op het podium neemt hij je mee in zijn verbeeldingswereld, waarin hij speelt met realiteit en droom. Ontroerend, grappig en gelaagd: een bijzondere stap in zijn groei als maker.
De musical Elisabeth keert terug in een gelaagde en moderne bewerking. Pia Douwes schittert opnieuw als de tragische keizerin, tegenover een hypnotiserende Dood van Milan van Waardenburg. In een sober decor en met sterke muziek ontvouwt zich een beklemmend drama over macht, verlangen en vrijheid. Een rauwe herinterpretatie die moeiteloos meesleept en ontroert.
Dora Tuynman (1926-1979) opereerde aan de rand van Cobra, ontwikkelde haar eigen abstract-expressionistische stijl en bleef lang genegeerd door een patriarchale kunstwereld. Het Cobra Museum toont nu haar autonome, krachtige oeuvre en biedt daarmee een kritische herwaardering van vrouwelijke kunstenaars.
Char Li Chung's radicale herinterpretatie van Madame Butterfly rekent compromisloos af met oriëntalistische clichés en creëert ruimte voor Aziatische vrouwen om hun eigen stem te laten horen. Direct, provocatief en noodzakelijk theater dat het publiek uitdaagt anders naar representatie te kijken.
Oerol Festival 2025 biedt van 13-22 juni op Terschelling verrassend theater, muziek, kunst en talks met o.a. Blaudzun, Maya Maria, Sarah Janneh, Joost Oomen & De Poezieboys, Be Flat en Tryater. Experiment ontmoet gevestigde makers op unieke locaties zoals Bostheater, Strandtheater en festivalhart Deining. Meer op oerol.nl.
Ja, ik wil! mist de scherpte van Blind Date en verzandt in voorspelbare huwelijksperikelen. Waar de voorganger uitblonk met één sterke scene, spreidt deze musical het verhaal over een jaar, waardoor de vaart eruit is. Freek Bartels en Paul Groot doen hun best, maar platte humor en een vlakke soundtrack maken dit een tegenvaller. Geschikt voor fans van luchtige farces, maar geen must-see.
Damn, Honey! keert terug met Moedig Voorwaarts en zet een scherpe, humorvolle voorstelling neer over activisme, angst en vooruitgang. Nydia en Marie Lotte wisselen moeiteloos tussen persoonlijke verhalen, satire en muziek. Ze raken, laten lachen en zetten aan tot actie. Een feministische wake-up call die je gezien moet hebben. Vooruitgang is mogelijk – maar niet vanzelfsprekend.
Matthew Lax, dit jaar Artist in Focus op het IFFR, onderzoekt in zijn werk de subtiele spelletjes van macht en groepsdynamiek binnen uiteenlopende gemeenschappen. De werk legt de fragiele balans bloot tussen vrijheid en controle, niet alleen bij honden, maar ook binnen menselijke relaties.
Endless van Wojciech Puś is een hypnotiserende, experimentele film over transitie als voortdurende beweging, niet als bestemming. De non-binaire X doolt door een zintuiglijke droomwereld van lichamen, liefde en verlangen, waar identiteit vloeibaar blijft. Met rauwe, poëtische beelden en zonder concessies bevraagt de film de grenzen van cinema en eigenaarschap over queer verhalen.
¡Homofobia! van Goyo Anchou is geen film, maar een aanval op conventies, politiek en cinema zelf. Wat begint als een sex comedy, explodeert in een collage van overlappende beelden, bijbelse iconografie en een sociologische analyse van mannelijkheid. Anchou dwingt zijn publiek om zijn woede fysiek te ondergaan. Radicaal, intens en ongenaakbaar—film als wapen, niet als dialoog.
Fabula (2025), de openingsfilm van IFFR, is een absurdistisch misdaaddrama over de Limburgse kruimeldief Jos, gevangen tussen een familievloek, een mislukte drugdeal en hallucinaties door een tekenbeet. De film combineert cartooneske personages met een grauwe, hyperrealistische stijl en volledig Limburgs dialect. Niet voor iedereen, maar wie meegaat in de chaos, krijgt een unieke filmervaring.
Een fantasierijke en energieke jeugdmusical vol spelplezier, sterke rollen en slim decor. De Brief voor de Koning toont hoe je met weinig middelen een groot avontuur vertelt. Een ode aan verbeelding en klassiek jeugdtheater, met name het decor en spelplezier van de acteurs maken dit een voorstelling die je zó zelf na wilt spelen.