De Brief voor de Koning (8+): Een ode aan de verbeelding

Het is een genot om kinderen volledig op te zien gaan in een verhaal. Zeker in een klassieker als De Brief voor de Koning, dat gisterenavond op het toneel tot leven kwam in een fantasievolle en energieke jeugdmusical. De voorstelling is een bewerking van het iconische boek van Tonke Dragt, meer dan 60 jaar oud, in 35 talen vertaald en verfilmd, maar in deze toneelversie staat niet groots spektakel centraal, wel de kracht van verbeelding.

Met een cast van vier weet het team een hele wereld op te roepen. Silyan El Kattabi speelt Tiuri met overtuiging: dapper, zoekend, maar soms wat onzeker. Roman Brasser is de trouwe Piak, met precies de juiste jeugdige energie. Lisse Knaapen en Patrick Martens wisselen razendsnel van rol, soms hilarisch, dan weer bloedserieus; van kluizenaar tot koning, van dochter tot rover. Met minimale kostuumaanpassingen, en veel spelplezier, worden de scènes tot leven gewekt.

Wat de voorstelling bijzonder maakt, is het decor: speeltuin-achtig klimtoestellen die zich steeds opnieuw uitvouwen tot bruggen, kastelen, grotten en een boot. De boodschap is duidelijk: alles wat je nodig hebt, is je fantasie. Een kleed maakt je een ridder, een hoofddeksel een koning. Je kunt dit hele verhaal zó zelf naspelen op het schoolplein. En dat is magisch voor kinderen én voor wie ooit zelf kind was.

De structuur van het verhaal, met flashbacks en terugblikken, vraagt wel wat aandacht. Als je het boek goed kent, heb je een voorsprong. De kinderen om mij heen leken zich daar overigens geen zorgen over te maken. Ze gingen mee in de vaart van het spel, genoten zichtbaar. Voor volwassenen die het verhaal minder paraat hebben, kan het even zoeken zijn.

De muziek is volwassen en mooi vormgegeven. De gevechtsscènes zijn goed gestileerd en krijgen genoeg ruimte om indruk te maken. Het acteerwerk is consistent en geloofwaardig. Eén kanttekening: het lichtontwerp werkte niet altijd even goed. Licht dat van de zijkant komt, in combinatie met bewegende acteurs en speelse decorstukken, zorgde er soms voor dat gezichten in de schaduw verdwenen en dat haalde me af en toe uit het moment.

Maar uiteindelijk is dit een jeugdvoorstelling zoals je ze graag ziet. Met hart, vakmanschap en oog voor de fantasie van het kind. Een liefdevolle ode aan Tonke Dragt én aan het spelen zelf.


Volgende
Volgende

Als muren spreken: mijn tips voor Blind Walls Film Fest 2026