Harrekidee! – ‘sukkelen als kunstvorm’

Op 9 februari 2026 zat ik in het DeLaMar Theater voor Harrekidee! van Plien & Bianca. Hun achtste voorstelling alweer. En wat me telkens opvalt: ze maken geen cabaret over grote ideeën, maar over kleine mensen. En precies daarin zit hun kwaliteit.

Hun universum wordt bevolkt door types die nét niet helemaal mee kunnen in het leven. Geen helden, geen winnaars. Mensen die zich staande proberen te houden in een wereld die sneller, duurder en ingewikkelder wordt. Rini is daar het schoolvoorbeeld van: een slungelige finalist in een tv-spelshow, zichtbaar niet gemaakt om te winnen. Je voelt het al voordat hij iets zegt. En toch hoop je.

Dat is waar Plien & Bianca goed in zijn: ze maken van mislukking geen grap, maar een menselijk gegeven. Hun antihelden zijn niet dom, maar overrompeld. Door ouderdom. Door liefde. Door systemen die groter zijn dan zijzelf. Onder de humor zit altijd iets existentieel. Wat doe je als het leven je tempo niet meer volgt?

De vorm is klassiek revue. Korte scènes, snelle wissels, vaste personages die terugkomen. De timing is strak, de kostuumwissels verbluffend snel. Pruiken, snorren, vale jasjes: het zit technisch knap in elkaar. Je ziet vakvrouwen aan het werk.

Niet elke sketch is even scherp. Sommige terugkerende scènes leunen iets te veel op dezelfde grap. Maar door het tempo en de afwisseling blijft de avond overeind. En als het raak is, is het ook echt raak. De scènes in het verzorgingshuis bijvoorbeeld: absurd, maar pijnlijk herkenbaar. Want als zelfs een tombola al uit de hand loopt, hoe houden we dan grip op de rest?

Wat mij als cultuurkijker vooral boeit, is hun mededogen. Ze lachen niet óm hun personages, maar mét hen. Dat maakt het verschil tussen karikatuur en karakter. En dat is waarom hun werk blijft staan in een landschap waar ironie vaak de boventoon voert.

Harrekidee! is toegankelijk, ja. Maar onderschat het niet. Onder de pruiken zit een scherp oog voor hoe we ouder worden, hoe we ons verhouden tot elkaar, en hoe we ondanks alles verbinding zoeken.

We zijn allemaal een beetje Rini. En misschien is dat precies de bedoeling.