Pillion; verlangen, macht en de dunne lijn daartussen
Ik zag Pillion gisteravond (5 maart) in een bioscoop in Barcelona. We kwamen binnen precies toen de film begon. Wat meteen opviel: de zaal zat opvallend vol met mannen in leren outfits en bikerjacks. Alsof een deel van het publiek rechtstreeks uit de wereld van de film zelf was gestapt.
Pillion, het speelfilmdebuut van regisseur Harry Lighton, volgt Colin (Harry Melling), een verlegen man die nog bij zijn ouders woont en een vrij onopvallend leven leidt. Dat verandert wanneer hij Ray (Alexander Skarsgård) ontmoet: een stoïcijnse, zelfverzekerde biker die precies weet wat hij wil en dat ook zonder omwegen duidelijk maakt.
Tussen de twee ontstaat een BDSM-relatie waarin Colin zich volledig onderwerpt aan Ray. Hij kookt, maakt schoon, slaapt op de vloer en past zich steeds verder aan het leven van zijn dominante partner aan.
De titel van de film verwijst naar de passagiersplek achterop een motor: de plek waar Colin letterlijk en figuurlijk zit. Hij rijdt mee. Ray stuurt.
Dat beeld werkt goed als metafoor voor de relatie die de film onderzoekt. Colin laat zich meevoeren door Ray’s wereld, door zijn regels en verlangens. Maar de vraag die de film steeds subtiel stelt is: wanneer wordt overgave afhankelijkheid?
Technisch is Pillion sterk gemaakt. De camera observeert de personages met geduld en zonder sensatiezucht. Skarsgård gebruikt zijn imposante fysieke aanwezigheid effectief: Ray is tegelijkertijd aantrekkelijk, afstandelijk en moeilijk te doorgronden. Harry Melling speelt Colin juist ontwapenend en kwetsbaar. Zijn personage wil zo graag gezien en geliefd worden dat hij zichzelf langzaam aanpast aan wat de ander van hem verlangt.
En daar begint het ongemak.
Tijdens het kijken merkte ik dat ik voortdurend twijfelde: kijk ik naar een consensuele BDSM-relatie of naar een dynamiek die richting controle en misbruik schuift?
Binnen BDSM draait macht immers om afspraken en vertrouwen. Maar in Pillion voelt het spel soms gevaarlijk dicht bij iets anders. Ray stelt regels. Colin volgt. Ray bepaalt de afstand. Colin probeert bij te blijven.
De film weigert die spanning netjes op te lossen. En juist dat maakt hem interessant. Lighton laat zien hoe ingewikkeld verlangen kan zijn, zeker wanneer liefde, macht en identiteit door elkaar lopen.
Uiteindelijk gaat Pillion minder over seks dan over zelfkennis. Over iemand die zichzelf verliest in een relatie, maar juist daardoor ook ontdekt wat hij nodig heeft en waar zijn grenzen liggen.
Toch bleef ik na afloop met een vraag zitten. Mijn vriend en ik hadden het er nog over toen we de bioscoop uitliepen: wat denken mensen die weinig weten over queer relaties of de kink- en fetisjscene als ze deze film zien?
Zien ze een complex verhaal over verlangen en zelfontdekking?
Of bevestigt de film juist bestaande stereotypes?
Misschien is het antwoord simpel: dit is waarschijnlijk geen film voor een publiek dat daar niet voor openstaat.
Wat ik wel zeker weet: Pillion is geen comfortabele film. Maar wel een film die blijft schuren. En juist dat soort films blijven vaak het langst hangen.