Belle, Gaston en het Beest spelen een vies liefdesspel in ‘Belle & the Bass’
Sprookjes zijn zelden zo smerig, ongemakkelijk, (grappig) en pijnlijk herkenbaar geweest als in Belle & The Bass van Clubhouse DADA. Wat begint als een speelse herinterpretatie van Belle en het Beest, ontspoort al snel in een dystopische datingshow waarin liefde geen romantisch ideaal is, maar een voorwaarde om te overleven.
Belle, Gaston en het Beest belanden via een time portal in een kale, benauwende setting waarin ze volgens een kille voice-over slechts één opdracht hebben: vind de liefde, of blijf hier voor altijd. Wat volgt is geen sprookje, maar een ontleding van moderne relaties, vol gaslighting, toxische mannelijkheid en onverwerkt trauma.
De kracht van de voorstelling zit in hoe eigenschappen van de personages worden uitvergroot. Belle is berekenend en manipulatief, speelt een spel dat ze zelf nauwelijks lijkt te begrijpen. Gaston is een karikatuur van toxische mannelijkheid: borst vooruit, hunkerend naar bevestiging, ergens ook tragisch in zijn leegte.
En het Beest? Dat is vooral een bundel angst en zelfhaat, gevangen in zijn eigen narratief van afwijzing.
Clubhouse DADA vertaalt dat alles naar een fysieke, muzikale trip die constant schuurt. De combinatie van lieve, bijna naïeve liedjes en anderen met harde beats, inclusief een onverwachte rap van Gaston , geeft de voorstelling een grillig ritme dat past bij de emotionele chaos op het podium.
Het decor is minimaal, een enkel toilet in een hokje, maar wordt maximaal benut. Het is juist daar dat de voorstelling volledig ontspoort. Een scène rond dat toilet, die op papier vooral plat en absurd klinkt, groeit uit tot een van de meest memorabele momenten van de avond. (Ik zeg alleen maar even POEP, want ik wil niks spoilen) De fysieke komedie is hier niet alleen grof, maar ook messcherp getimed en consequent doorgevoerd.
En dat is precies waar Belle & The Bass in slaagt: het balanceert voortdurend op de rand van smakeloosheid en kitch, maar valt er net niet overheen. Omdat het ergens altijd klopt. Omdat het niet alleen wil shockeren, maar ook iets blootlegt.
Onder alle absurditeit zit een scherpe observatie van hoe we vandaag naar liefde kijken. Als spel. Als competitie. Als iets dat je moet ‘winnen’, of op z’n minst performen. De datingshow als metafoor is misschien niet nieuw, maar wordt hier met genoeg lef en eigenheid ingezet om toch te blijven hangen.
Belle & The Bass is daarmee geen subtiele voorstelling. Wel een effectieve. Voor wie zin heeft in een avond die schuurt, je laat schaterlachen en ondertussen net iets te dichtbij komt.
