In ‘The History of Sound’ wordt liefde geen ervaring, maar een herinnering
Met The History of Sound maakt Oliver Hermanus een rustige, sobere film die niet doet wat je misschien verwacht van een liefdesverhaal. Het uitgangspunt is sterk: twee jonge mannen die elkaar vinden via muziek, en daarna door de Eerste Wereldoorlog uit elkaar worden getrokken. Maar waar je emotie en intensiteit verwacht, blijft de film opvallend rustig en ingehouden.
De film draait om Lionel (Paul Mescal) en David (Josh O’Connor), twee studenten aan een conservatorium in Boston. Hun eerste klik komt niet door spanning of aantrekkingskracht, maar doordat ze dezelfde muziek kennen en waarderen. Dat is interessant, want hun liefde begint vanuit iets inhoudelijks. Tegelijk zorgt dat er ook voor dat je als kijker wat meer op afstand blijft. Je gelooft hun band, maar je voelt hem niet altijd.
Een belangrijk element in de film is dat Lionel geluid kan “zien” en “proeven” (synesthesie). Dat klinkt als iets waar je visueel veel mee kunt doen. Toch kiest de regisseur ervoor om dit nauwelijks uit te werken. Het blijft vooral iets wat wordt verteld, niet iets wat je echt ervaart als kijker. Daardoor voelt het een beetje als een gemiste kans.
Die terughoudende stijl zie je overal terug. De beelden zijn rustig, vaak een beetje grauw en zonder veel kleur. Alles is netjes en mooi in beeld gebracht, maar ook vrij afstandelijk. Zelfs de intieme momenten tussen Lionel en David worden vrij snel en zonder nadruk getoond. Het blijft allemaal gecontroleerd.
Wanneer de oorlog uitbreekt en de twee uit elkaar worden gehaald, blijft ook dat vrij vlak. Je ziet wat er gebeurt, maar het komt niet echt hard binnen. Dat komt ook doordat het verhaal wordt verteld vanuit een oudere versie van Lionel (Chris Cooper). Het voelt daardoor alsof je naar herinneringen kijkt, in plaats van dat je er middenin zit.
De film wordt sterker wanneer Lionel en David samen op reis gaan om oude volksliederen op te nemen. Daar krijgt het verhaal meer betekenis: muziek als iets dat bewaard moet blijven, als onderdeel van geschiedenis. In die scènes voel je even meer leven en urgentie.
De vergelijking met Brokeback Mountain is logisch, maar pakt hier niet per se goed uit. Waar die film je echt raakt, blijft The History of Sound meer op afstand. Alles klopt technisch en visueel, maar het mist net dat extra gevoel.
Hermanus laat zien dat hij goed is in subtiel vertellen, maar hier wordt het misschien té ingetogen. Het resultaat is een mooie en doordachte film, die interessant is om naar te kijken, maar die je niet echt meesleept.
Sterk gemaakt, maar emotioneel wat vlak.
Acht vrouwelijke en non-binaire kunstenaars uit de Afrikaanse diaspora, werkzaam in zes verschillende landen, komen in Amsterdam samen om vreugde, bloei en aanwezigheid uit te dragen als radicaal en noodzakelijk; Een trans-Atlantische tentoonstelling over vreugde, nalatenschap en de creatieve soevereiniteit van Zwarte vrouwen in het OSCAM.