Als muren spreken: mijn tips voor Blind Walls Film Fest 2026

Straatkunst zie je vaak vluchtig. Een muurschildering waar je langs fietst, een kleine ingreep die je pas opmerkt als je goed kijkt, een tekst die ’s nachts verschijnt en soms net zo snel weer verdwijnt. Precies daarom is een filmfestival over straatkunst zo logisch. Film kan laten zien wat je op straat vaak mist: het proces, de maker, de twijfel, de reacties en de gevolgen. Blind Walls Film Fest richt zich niet op street art als plaatje, maar als verhaal. Wie maakt het? Waarom daar? Wat gebeurt er daarna? Door films, documentaires en gesprekken wordt straatkunst uit de anonimiteit gehaald, zonder haar kracht te verliezen. Het gaat over ruimte innemen, zichtbaar zijn en de spanning tussen kunst, stad en regels.

Streetart Frankey. Kleine ingrepen, grote impact

Frankey is een bekende naam, juist omdat zijn werk zo licht en speels is. In deze documentaire zie je dat achter die humor veel nadenken schuilt. Over timing, over plek, over hoe ver je kunt gaan zonder iets kapot te maken. Frankey laat zien dat straatkunst niet altijd groot of schreeuwerig hoeft te zijn om betekenis te hebben. Het gaat om aandacht sturen…

Women on Walls – wie krijgt letterlijk plek?

Straatkunst speelt zich af in de openbare ruimte, maar die ruimte is niet voor iedereen even vanzelfsprekend of veilig. Women on Walls laat zien hoe vrouwelijke makers hun plek opeisen in een scene die nog altijd grotendeels door mannen wordt gedomineerd. Aan de hand van drie shortfilms en een verdiepend panelgesprek wordt duidelijk dat zichtbaarheid iets is wat je moet bevechten. Het gaat niet alleen over wat je maakt, maar ook over waar je mag werken, hoe je wordt benaderd en of je serieus wordt genomen als kunstenaar. Thema’s als veiligheid, erkenning en representatie lopen als een rode draad door het programma. Women on Walls maakt daarmee zichtbaar dat straatkunst niet alleen draait om expressie, maar ook om machtsverhoudingen: wie krijgt ruimte, wie wordt gehoord en wie bepaalt wat kunst mag zijn in de openbare ruimte.

Triple Bill: Street Politics + Q&A

Triple Bill: Street Politics laat zien hoe snel straatkunst kan kantelen van expressie naar politiek statement. In drie korte films wordt duidelijk dat de openbare ruimte geen neutraal decor is, maar een plek waar belangen, overtuigingen en emoties botsen. Wat op straat verschijnt, roept reactie op.

De films tonen hoe kunstenaars balanceren tussen zichtbaarheid en risico. In Gooi een vanMoof in de Gracht zie je hoe makers bewegen tussen underground en erkenning, en hoe vaag en veranderlijk de grens is tussen wat als kunst wordt gezien en wat wordt weggezet als ‘overlast’. Piece de Résistance maakt pijnlijk duidelijk hoe een muur kan veranderen in een slagveld van meningen, waar activisme, censuur en doorzettingsvermogen elkaar voortdurend afwisselen. En Symbolic Threats laat zien hoe één simpele ingreep, twee witte vlaggen, een hele stad in verwarring kan brengen en laat voelen hoe bedreigend beeldtaal kan worden zodra machtsymbolen worden omgedraaid.

Samen maken deze films zichtbaar dat straatkunst altijd in relatie staat tot macht: wie mag spreken, wie wordt gehoord en wanneer wordt kunst ineens als gevaar gezien. Het aansluitende panelgesprek met makers verdiept dat gesprek en nodigt uit om verder te denken. Street Politics laat zien dat kunst in de openbare ruimte nooit alleen persoonlijk is, maar altijd ook maatschappelijk.

Wholetrain -

Florian Gaag

Wholetrain laat zien waar graffiti vandaan komt voordat het in musea of marketingcampagnes belandt. De film volgt vier writers die leven voor hun crew, hun stijl en de ongeschreven regels van de scene. Nacht na nacht trekken ze de metro in, op zoek naar adrenaline, erkenning en een plek binnen hun gemeenschap. Het beschilderen van treinen is hier geen decoratief gebaar, maar een manier om zichtbaar te zijn in een wereld die hen nauwelijks ruimte biedt.

De kracht van Wholetrain zit in de eerlijkheid. De film romantiseert het leven van de graffiti-writer niet, maar verdoezelt het ook niet. Je ziet hoe deze makers voortdurend balanceren tussen school, werk, thuis en de nacht, tussen loyaliteit en gevaar. Wanneer een rivaliserende crew opduikt, verandert creativiteit langzaam in conflict en wordt duidelijk hoe dun de lijn is tussen spel en strijd.

Met zijn snelle montage, rauwe beelden en harde hiphop-soundtrack voelt Wholetrain nog steeds urgent. Het is een film over vriendschap, ambitie en de prijs van ruimte innemen. Juist daarom blijft hij relevant: omdat hij laat zien dat straatkunst niet ontstaat uit vrijblijvendheid, maar uit noodzaak, drang en een diepe liefde voor stijl.

---