Club Guy & Roni’s Poetic Disasters Club schittert in double bill ‘A Clash’
Met Club Invites: A Clash presenteert Club Guy & Roni een avond waarin twee totaal verschillende danswerelden samenkomen. Op het podium staat het Poetic Disasters Club: het jonge, talentvolle collectief van het gezelschap, waar nieuwe makers en performers de ruimte krijgen om te groeien, te zoeken en te experimenteren.
Zo’n avond heet een double bill: één voorstelling met twee losse stukken van verschillende choreografen. Twee stijlen, twee visies en in dit geval ook echt een clash.
Beelden door Gergely Ofner.
Saints.
Het eerste deel, van Mats van Rossum en Rebecca Laufer, speelt zich af in wat voelt als een soort vervallen horrorhuis. Een ruimte waarin van alles kan gebeuren, en ook gebeurt. Figuren verdwijnen in kasten, monsters duiken op, lichamen worden meegesleurd, vervormen, raken de controle kwijt.
Het is grotesk, soms zelfs ongemakkelijk, maar juist daardoor sterk. Die horror-elementen voelen niet als effectbejag, maar als verbeelding van iets anders: alles wat je met je meedraagt. Trauma’s, angsten, herinneringen, ze krijgen hier letterlijk een lichaam. In dit huis, leven we allemaal samen. Zoals we met z’n allen op de wereld zijn, maar we dragen allemaal een verleden van monsters met ons mee.
De choreografie is fysiek en intens. Bewegingen lijken niet altijd vrijwillig, alsof de dansers worden aangestuurd door iets van binnenuit. Dat maakt het rauw en direct.
Sun Dog.
Daarna komt Sun Dog van JA Collective, en die tegenstelling is meteen voelbaar. Het decor is minimalistisch: een groot lichtgrid dat constant van positie verandert. Als een soort vier-op-één-rij spel dat je in de rondte kan draaien.
Dansers bewegen naar het licht toe, proberen erin te staan, duwen elkaar weg, verdwijnen weer in de schaduw. Het is een spel van zichtbaarheid. Wie wordt gezien? Wie niet? En wat doe je om in dat licht te blijven?
De choreografie is strak, snel en technisch sterk. Veel herhaling, veel precisie, maar ook speelsheid. Soms bijna competitief, soms juist collectief. En het mooie is: het blijft herkenbaar. Iedereen kent dat gevoel van willen opvallen of juist verdwijnen.
Waar Saints werkt vanuit chaos en beeld, werkt Sun Dog vanuit structuur en ritme. En precies daardoor versterken ze elkaar.
De kracht van de clash
Deze double bill werkt omdat de stukken niet naar elkaar toe bewegen, maar juist uit elkaar blijven. Saints trekt je een wereld in waar je geen grip hebt.
Sun Dog laat zien hoe mensen grip proberen te krijgen; op ruimte, op aandacht, op zichtbaarheid.
Dat contrast maakt de avond spannend. Je moet als publiek schakelen. En daarin zit de kracht.
Jonge energie die je voelt
Wat deze avond extra bijzonder maakt, is dat het wordt gedragen door de Poetic Disasters Club, de junior company van Club Guy & Roni. Er zit een energie in deze groep die anders is. Onstuimiger. Hongeriger. Soms nog niet volledig gecontroleerd, maar juist dat maakt het interessant. Je ziet dansers die nog iets te bewijzen hebben. Die risico durven nemen. Die vol gaan.
En dat werkt. Want als publiek voel je die inzet. Die drang. Die energie die nog niet is gladgestreken. Juist daarom is het belangrijk dat dit soort gezelschappen volle zalen spelen. Dat jonge makers en dansers ruimte krijgen, niet alleen om te groeien, maar ook om gezien te worden.