Hairspray krijgt een platinum randje met Richard Groenendijk als Edna
Alles aan Hairspray is gemaakt om te kloppen. De productie van De Graaf & Cornelissen Entertainment kiest vol voor het grote gebaar: felle kleuren, uitvergrote personages en choreografieën die bijna stripachtig over het toneel bewegen. Het is een wereld die bewust tegen het cartooneske aan schuurt en daar ook zijn kracht uit haalt.
19 april ‘26 | Delamar Theater
Binnen die overdaad ontvouwt zich het bekende verhaal van Tracy Turnblad, het meisje dat zich een weg danst naar televisiefaam in het gesegregeerde Amerika van de jaren zestig. Haar wereld wordt gevormd door figuren als haar moeder Edna en vader Wilbur, maar ook door de uitgesproken tegenkrachten van Amber von Tussle en haar moeder Velma, die koste wat kost de bestaande orde willen behouden. Aan de andere kant staan personages als Seaweed en Motormouth Maybelle, die juist ruimte opeisen binnen een systeem dat hen structureel buitensluit.
De thematiek, racisme, uitsluiting en schoonheidsidealen, is daarmee onlosmakelijk verweven met het verhaal. Het gaat niet alleen over wie er mag dansen in een tv-show, maar vooral over wie er gezien wordt, wie er gehoord wordt en wie er systematisch buiten beeld blijft. Die strijd om zichtbaarheid en gelijkwaardigheid maakt Hairspray, ondanks zijn historische setting, opvallend actueel.
En juist in de lichtheid van de voorstelling zit de kracht. Door het verhaal nergens zwaar aan te zetten, sluipt de onderliggende spanning des te effectiever naar binnen. Wat op papier luchtig voelt, blijkt in de praktijk een slimme manier om de ernst voelbaar te maken zonder het publiek van zich te vervreemden, waardoor de boodschap misschien wel harder aankomt dan wanneer die expliciet wordt uitgesproken.
De ensemble-nummers vormen het kloppend hart van de voorstelling. Daar komt alles samen: energie, muzikaliteit en een tempo dat de zaal moeiteloos meeneemt. Tamar Floor overtuigt als Tracy met een open, aanstekelijke energie, terwijl rollen als Motormouth Maybelle en Seaweed precies de soul en urgentie toevoegen die het verhaal nodig heeft.
En dan is er Richard Groenendijk als Edna Turnblad.
Zijn Edna is de spil waar de voorstelling om draait. Niet alleen vanwege zijn feilloze komische timing, maar vooral omdat hij iets doet wat zeldzaam is in een strak geregisseerde musical: hij blijft zichtbaar in het moment. Juist in scènes die nét een andere kant op lijken te bewegen dan verwacht, toont hij zijn klasse. Daar ontstaat ruimte, daar ontstaat spel en daar begint de voorstelling echt te leven. Het is een vorm van vakmanschap die je niet kunt afdwingen, alleen kunt beheersen.
Ook Soraya Gerrits maakt grote indruk als Amber von Tussle. Zij kiest vol voor het extreme en zet een bijna manische versie van haar personage neer, zonder ook maar één moment terug te schakelen. Het is een rol die vraagt om lef, en dat geeft ze 120 procent. Ik deze rol zelden zo gezien, en juist dat compromisloze spel maakt haar scènes onweerstaanbaar.
Wat Hairspray uiteindelijk zo sterk maakt, is dat het volledig vertrouwt op zijn eigen vorm. De voorstelling probeert nergens méér te zijn dan wat het is, maar gebruikt die helderheid juist om het publiek mee te trekken. De lichtheid is geen masker, maar een middel en daardoor komt wat eronder zit des te harder binnen.
Waar veel musicals draaien op technische perfectie, wint deze Hairspray het op iets anders: spel, timing en voelbare levendigheid. Het is een productie die strak genoeg is om te overtuigen, maar open genoeg blijft om te verrassen.
En juist die balans maakt het tot een voorstelling die je niet alleen bewondert, maar ook onthoudt.
