Atlas: wie draagt de hemel?
Frascati Theater presenteert eind maart de nieuwe performance Atlas van het collectief ROTOR. Het stuk is een poëtische, fysieke voorstelling over een vraag die veel mensen herkennen: waarom voelt het soms alsof je de hele wereld in je eentje moet dragen?
De titel verwijst naar de Griekse figuur Atlas, die volgens de mythologie de hemel op zijn schouders draagt. Een krachtig beeld, maar ook een herkenbaar gevoel in deze tijd. Veel mensen proberen alles tegelijk te doen: werk, relaties, verwachtingen, ambities. Het resultaat is een samenleving waarin burn-outs steeds vaker voorkomen.
De vermoeide samenleving
Voor Atlas liet ROTOR zich inspireren door het werk van Byung-Chul Han, vooral zijn boeken De vermoeide samenleving en Vida Contemplativa. In die teksten beschrijft Han hoe moderne mensen steeds meer verantwoordelijkheid bij zichzelf leggen. Alles moet beter, sneller, efficiënter en vooral: individueel.
Die druk zie je terug in de voorstelling. De performers gebruiken hun lichaam als uitgangspunt. Door herhalende bewegingen, fysieke uitputting en ritme wordt voelbaar hoe zwaar het kan zijn om alles alleen te dragen.
Maar Atlas gaat niet alleen over vermoeidheid. De voorstelling zoekt juist naar een alternatief. Wat gebeurt er als we verantwoordelijkheid niet alleen, maar samen dragen?
In plaats van één figuur die de hemel tilt, ontstaat er op het podium een collectief lichaam. Performers ondersteunen elkaar, nemen gewicht over en bouwen samen een nieuwe balans. Het publiek wordt zo bijna zintuiglijk meegenomen in het idee dat verbinding misschien wel de enige manier is om de druk van deze tijd te verlichten.
Het lichaam als taal
ROTOR werkt vaker met dit soort fysieke concepten. De makers, Hidde Aans-Verkade en Koen van der Heijden, ontmoetten elkaar op de Academie voor Theater en Dans in Amsterdam. Sindsdien maken ze performances waarin het lichaam centraal staat. Niet tekst, maar beweging vertelt het verhaal.
Hun werk draait vaak om herhaling, fysieke inspanning en de vraag wat een lichaam in beweging zet, bij de performers én bij het publiek. In 2024 stonden ze al in Frascati met ROTOR #3 – Sisyphus Machine, een voorstelling die net als Atlas speelde met mythologische beelden en menselijke uitputting.
Een vraag voor het publiek
Uiteindelijk stelt Atlas een simpele maar urgente vraag:
moeten we echt alles alleen dragen?
Misschien is het probleem van onze tijd niet dat de wereld te zwaar is geworden.
Misschien proberen we hem simpelweg te vaak alleen te tillen.
Een fantasierijke en energieke jeugdmusical vol spelplezier, sterke rollen en slim decor. De Brief voor de Koning toont hoe je met weinig middelen een groot avontuur vertelt. Een ode aan verbeelding en klassiek jeugdtheater, met name het decor en spelplezier van de acteurs maken dit een voorstelling die je zó zelf na wilt spelen.