Als de vonken overslaan, begint de serie Mint te vliegen
Er is inmiddels zoveel te streamen dat de komst van nóg een streamingdienst niet onmiddellijk als goed nieuws voelt. Toch heeft BBC NL+ met Mint wel een serie in handen waarvoor ik bereid ben nóg een app te openen. Ik mocht de eerste aflevering alvast zien tijdens een screening in LAB111 en was vooral verrast door hoeveel eigen keuzes deze serie durft te maken. In het verhaal, maar zeker ook in hoe dat verhaal in beeld wordt verteld.
De basis is bijna klassiek: Shannon wordt verliefd op een jongen uit een rivaliserende familie. Romeo en Julia, maar dan in een Schotse wereld van criminaliteit, familiebanden en geweld. Alleen weigert Mint die wereld vervolgens netjes voor je uit te leggen. We begrijpen bijvoorbeeld al snel dat Shannons vader een belangrijke crimineel is, maar wat hij precies doet, hoe zijn organisatie werkt of waar zijn macht vandaan komt, blijft grotendeels buiten beeld. De serie geeft je genoeg om de verhoudingen aan te voelen, maar laat opvallend veel weg. Juist daardoor wil je weten wat er achter al die gesloten deuren gebeurt.
En dan is er de cinematografie van Christopher H. Sabogal. De camera kan dicht op een gezicht kruipen en iemand even later bijna laten verdwijnen in een veel groter kader. Perspectieven verschuiven, beelden vertragen en verschillende soorten beeld lopen door elkaar. Maar Mint durft ook de werkelijkheid zelf los te laten. Mensen vliegen. Vonken schieten door het beeld. Een verliefdheid of emotie hoeft niet alleen gespeeld of uitgesproken te worden, maar kan ineens fysiek en bijna magisch zichtbaar worden. Alsof de camera niet registreert wat er werkelijk gebeurt, maar wat een moment vóélt als het gebeurt.
Daardoor kan een grauwe, gewelddadige omgeving ineens ontzettend romantisch worden. Dat past wonderlijk goed bij een verhaal dat diep vanbinnen natuurlijk gewoon Romeo en Julia is. Tegelijkertijd zit daar een interessante spanning: hoe mooi kun je een criminele wereld maken zonder haar ook aantrekkelijk te maken? Voorlopig voelt die stilering gelukkig niet als een gelikt sausje. De vliegende lichamen, vonken, vreemde camerastandpunten en zorgvuldig gecomponeerde kaders horen bij dezelfde wereld waarin ook informatie wordt weggelaten. Mint lijkt niet geïnteresseerd in een werkelijkheid die volledig wordt uitgelegd, maar in een werkelijkheid die je als kijker stukje bij beetje moet ervaren.
Misschien is dat wat me na één aflevering vooral opvalt: Mint vertrouwt op de kijker. Niet iedere verhouding krijgt meteen een verklarende dialoog, niet ieder motief wordt onderstreept en de camera kiest lang niet altijd voor de meest logische manier om een scène te vertellen. Er worden gewoon heel eigen keuzes gemaakt. In een streaminglandschap waarin zoveel series bang lijken dat je ondertussen op je telefoon kijkt en daarom alles nog een keer uitleggen, voelt dat behoorlijk verfrissend.
Of Mint dat de hele serie volhoudt, weet ik na één aflevering natuurlijk nog niet. Maar voor liefhebbers van cinematografie, uitgesproken beeldtaal en series die niet alles voorkauwen, heeft BBC NL+ hiermee wel een heel interessante binnenkomer.
Mint is vanaf 11 september te zien op BBC NL+.
