The Little Big Things zoekt de kracht van de kleine dingen
Foto’s door Danny Kaan.
Wat betekent inclusie eigenlijk als het theaterlicht aangaat?
Jarenlang betekende representatie op het toneel vooral dat verhalen óver mensen met een beperking werden verteld. Meestal gespeeld door acteurs zonder beperking. De laatste jaren verschuift dat langzaam. Niet alleen door andere verhalen te kiezen, maar ook door andere lichamen toe te laten op het podium. The Little Big Things is misschien wel een van de duidelijkste voorbeelden van die ontwikkeling. Niet omdat de musical voortdurend wil bewijzen hoe inclusief zij is, maar omdat zij die inclusie als uitgangspunt neemt. Dat voelt zoals het zou moeten zijn.
De Engelstalige musical, deze zomer te zien in Carré, vertelt het waargebeurde verhaal van Henry Fraser. Een zeventienjarige rugbyspeler wiens leven voorgoed verandert na een duikongeluk. Vanaf zijn schouders verlamd moet hij opnieuw leren leven. Dat klinkt als een verhaal over verlies, maar de musical kiest nadrukkelijk een andere richting. Niet de vraag wat Henry kwijtraakt staat centraal, maar hoe een mens zichzelf opnieuw leert kennen wanneer het leven niet langer past bij het beeld dat hij van zichzelf had.
Dat idee krijgt een mooie theatrale vorm doordat Henry voortdurend door twee acteurs wordt gespeeld. Djavan van de Fliert verbeeldt de jongen vóór het ongeluk; Ed Larkin de Henry die daarna verder moet. Zij bestaan tegelijkertijd. Alsof de musical wil zeggen dat de persoon die je ooit was niet verdwijnt zodra je leven verandert. We dragen onze vroegere versies misschien wel langer met ons mee dan we zelf denken.
Het was even wennen in het begin, maar dat went vanzelf. Muzikaal staat er een indrukwekkende cast. Djavan van de Fliert bevestigt waarom hij op West End al naam maakte, Joy Wielkens brengt een moeder die zich nergens verliest in melodrama en Tessa Jonge Poerink weet haar fysiotherapeut veel humor en scherpte mee te geven om de voorstelling steeds opnieuw lucht te geven. Ook Sarah-Jane Wijdenbosch brengt precies de energie die het verhaal af en toe nodig heeft. En weet vooral vocaal echt homeruns te scoren.
Toch bleef ik tijdens de voorstelling opvallend vaak toeschouwer. Ik bewonderde de voorstelling, maar voelde haar minder dan ik had gehoopt. Misschien kwam dat deels door mijn plek hoog op het balkon, waar gezichten en kleine reacties verloren gingen. Juist deze musical lijkt gebouwd op blikken die nauwelijks worden uitgesproken. Op subtekst die niet wordt uitgesproken door het hele gezin. Ik vermoed dat je dichter op het speelvlak een andere voorstelling beleeft. In London spelen ze in de SohoPalace en dat ziet er lekker intiem uit. (Zie foto)
Dat gevoel werd voor mij het duidelijkst in de laatste scènes. De musical draagt haar boodschap al vanaf de titel met zich mee: het zijn de kleine dingen die uiteindelijk het grootste verschil maken. Maar juist op het moment waarop Henry zijn laatste schilderij maakt met het bitje dat zijn vader voor hem ontwikkelde, kiest de voorstelling ervoor om relatief snel door te bewegen. Ik verlangde daar naar een moment waarin niemand hoefde te zingen. Alleen een blik tussen ouders en zoon. Een stilte waarin zichtbaar werd wat woorden niet meer konden uitleggen.
Misschien is dat ook mijn enige echte bezwaar tegen The Little Big Things. De voorstelling vertrouwt geregeld op muziek om gevoelens uit te spreken, terwijl juist haar stiltes het meeste gewicht dragen. Soms hoeft theater niet nóg een lied te schrijven om iets invoelbaar te maken. Hoewel ik ook echt genoot van de zang en de nummers.
En toch blijft vooral iets anders hangen. Niet de songs. Niet het decor. Maar het beeld van een ensemble waarin acteurs met en zonder beperking samen een wereld vormen zonder dat daar voortdurend aandacht voor wordt gevraagd. Alsof dit altijd al normaal is geweest. Misschien is dát uiteindelijk wel de grootste verdienste van The Little Big Things. Niet dat de musical een verhaal vertelt over leven met een beperking, maar dat zij ongemerkt laat zien hoe het theater eruit kan zien wanneer representatie geen thema meer is, maar een vanzelfsprekendheid.
Tot en met 16 augustus 2026 is The Little Big Things in Koninklijk Theater Carré te zien.